Diagnoza nadpobudliwości psychoruchowej

utworzone przez | 15 lipca 2018

Diagnozę zespołu nadpobudliwości psychoruchowej, określanego mianem ADHD stawia się na podstawie kryteriów amerykańskiej klasyfikacji DSM-IV lub Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10.
Według kryteriów amerykańskich, w celu rozpoznawania zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD), niezbędne jest stwierdzenie symptomów dzielonych na dwie kategorie: zaburzenia koncentracji uwagi oraz nadpobudliwość psychoruchowa.

W zależności od występowania jednego lub obu symptomów definiuje się następujące podtypy ADHD:

  • podtyp z przewaga zaburzeń koncentracji uwagi,
  • podtyp z przewagą nadruchliwości i impulsywności,
  • podtyp mieszany.

Kryteria diagnostyczne zespołu zaburzeń uwagi i nadruchliwości u dzieci według DSM-IV-R.

  1. Trwające co najmniej 6 miesięcy zaburzenia, w których występują objawy:
    W zakresie zaburzenia koncentracji uwagi:
  • dziecko ma trudności w zwracaniu uwagi na szczegóły lub popełnia beztroskie błędy w wykonywanych czynnościach,
  • ma trudności w utrzymywaniu trwałej uwago na zadaniach podczas zabawy,
  • sprawia wrażenie, iż nie słyszy, co zostało do niego powiedziane,
  • ma trudności ze zrozumieniem następujących po sobie instrukcji, jak również z dokończeniem z rozpoczętych czynności,
  • ma trudności w organizowaniu własnego działania,
  • często unika dłuższego wysiłku umysłowego,
  • często gubi przedmioty niezbędne do wykonywania aktywności (np, przybory szkolne),
  • łatwo rozprasza się pod wpływem bodźców zewnętrznych,
  • często ”zapomina się” podczas codziennych zajęć.
  1. Trwające przynajmniej 6 miesięcy zaburzenia nadruchliwości (nadaktywności) i impulsywności, w czasie których występuje co najmniej sześć lub więcej z wymienionych poniżej objawów:
    W zakresie nadpobudliwości psychoruchowej – obszar nadruchliwości:
  • dziecko często nerwowo porusza rękoma lub stopami lub nie jest w stanie ”usiedzieć” na krześle,
  • ma trudności z pozostaniem na swoim miejscu, kiedy wymaga tego sytuacja,
  • łatwo rozprasza się pod wpływem bodźców zewnętrznych,
  • cechuje go nadmierna gadatliwość.

W zakresie nadpobudliwości psychoruchowej – obszar impulsywności:

  • dziecko odpowiada na pytanie, zanim je usłyszy do końca,
  • często przerywa innym lub wtrąca się do gry, rozmowy,
  • ma trudności w oczekiwaniu na swoją kolejkę w grach, zabawach grupowych.

W procesie diagnostycznym ważne jest wystąpienie powyższych objawów przed 7 rokiem życia dziecka. ponadto bada się czy objawy nie są przejawem innego zaburzenia.
W diagnozie dziecka bierze się pod uwagę takie kryteria:

  • informacje zebrane od rodziców na temat rozwoju dziecka,
  • informacje uzyskane od nauczyciela przedszkola, szkoły,
  • badanie pediatryczne (np. dokładne badanie w kierunku nadczynności tarczycy, silna alergia,
  • badanie neurologiczne,
  • obserwacja zachowania dziecka,
  • rozmowa dziecka,
  • ocena nadpobudliwości za pomocą skali i kwestionariuszy diagnostycznych,
  • obiektywna lub subiektywna ocena aktywności ruchowej dziecka,
  • badanie psychologiczne, ocena ilorazu inteligencji.

 

Bibliografia:

  •  M. Klaczak, P. Majewicz (red.): Diagnoza i rewalidacja indywidualna dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Kraków 2006, Wyd. Naukowe AP

Zobacz również

Oprócz rozbudowanej bazy wiedzy logopedycznej warto odwiedzić encyklopedię nomenklatury używanej w logopedii. Ponadto prowadzimy cykliczne szkolenia dla profesjonalistów oraz blog dla rodziców. Szczególnie zapraszamy do publikacji fachowych oraz bazy poradni i specjalistów związanych z logopedią.

MENU